Zanim Podejmiesz Tę Decyzję... Zanim Powiesz Coś, Czego Nie Cofniesz... Zanim Zrobisz Kolejny Ruch W Ciemno – Zatrzymaj Się.

Trzecia w nocy. Telefon w dłoni. Jego zdjęcie na ekranie — i palec zawieszony nad przyciskiem "zadzwoń". Wiedziałam, że nie powinnam. Wiedziałam, że to niczego nie zmieni. A jednak każdej nocy robiłam to samo. Wpatrywałam się w ekran, aż oczy zaczynały piec. I zadawałam sobie to samo pytanie: Zostać czy odejść? Walczyć czy odpuścić?

Byłam z Kubą cztery lata. Cztery lata, w których powoli stawałam się kimś, kogo nie poznawałam w lustrze. Cichsza. Mniejsza. Zawsze niepewna, czy to co czuję jest "wystarczającym powodem" żeby odejść. Bo on nie był zły. Nie krzyczał. Nie zdradzał. Po prostu... znikał. Kawałek po kawałku. Wzrokiem, który prześlizgiwał się obok mnie. Dotykiem, który przestał znaczyć. Milczeniem, które bolało bardziej niż kłótnia.

"Może to ja jestem problemem" — myślałam. "Może za dużo wymagam." "Może tak po prostu wygląda dorosła miłość."

Rozmawiałam z przyjaciółkami. Każda miała inną radę.

"Daj mu czas." , "Postaw ultimatum" , "Idź na terapię." , "Rzuć go i znajdź kogoś lepszego."

Pięć opinii. Pięć kierunków. I ja — jeszcze bardziej zagubiona niż przedtem.

Parsknęłam śmiechem."Tarot? Serio? Magda, to chyba nie dla mnie."

Minął tydzień. Potem drugi. Jej słowa nie dawały mi spokoju. W końcu — bardziej z desperacji niż wiary — umówiłam się na rozkład.

Pamiętam tamten wieczór. Małe mieszkanie na Mokotowie. Zapach szałwii. Świece. Kobieta po pięćdziesiątce, spokojna, bez teatralnych gestów. Nie pytała o szczegóły. Powiedziała tylko: "Pomyśl o tym, co nie daje Ci spokoju."

Pomyślałam. O Kubie. O nas. O tej ciszy, która zjadała mnie od środka. Wyciągnęłam trzy karty. Odwróciła pierwszą. Ósemka Mieczy. Kobieta związana, z zasłoniętymi oczami, otoczona mieczami — ale stopy ma wolne. "Czujesz się uwięziona" — powiedziała. "Ale sama trzymasz się w miejscu." Nic Cię nie zatrzymuje oprócz strachu przed tym, co zobaczysz, gdy zdejmiesz opaskę." Przełknęłam ślinę.

Druga karta. Odwrócony Kochanek. "To nie jest pytanie czy on Cię kocha. To jest pytanie, czy Ty kochasz tę wersję siebie, którą się przy nim stałaś." Poczułam, jak coś pęka mi w klatce piersiowej. Trzecia karta. Śmierć. Zamarłam. Ona się uśmiechnęła: "To nie jest koniec. To transformacja." Coś musi umrzeć, żebyś mogła się odrodzić. Ale decyzja, co to będzie — należy do Ciebie."

Wyszłam z tego mieszkania i szłam przez Warszawę dwie godziny. Nie płakałam. Nie dzwoniłam do nikogo. Po raz pierwszy od miesięcy...wiedziałam. Nie dlatego, że karty "przepowiedziały" mi przyszłość. Ale dlatego, że zobaczyłam w nich siebie. Jasno. Boleśnie jasno. Tę kobietę, która udaje, że więzy są zamknięte — bo boi się wolności. Która pyta wszystkich dookoła o zdanie — bo nie ufa własnemu. Która czeka na znak z zewnątrz — zamiast posłuchać tego, co krzyczy w środku. Trzy tygodnie później wyprowadziłam się od Kuby. Nie dlatego, że karta mi kazała. Ale dlatego, że w końcu pozwoliłam sobie zobaczyć to, co już dawno wiedziałam.

Od tamtego wieczoru minęło pięć lat. Dziś to ja siedzę po drugiej stronie kart. I wiem już, że pytania są różne — ale ten sam jest ból, który za nimi stoi. Przychodzą do mnie kobiety z pytaniem o związek — zostać czy odejść, walczyć czy odpuścić, wybaczyć czy zamknąć drzwi.

Różne pytania. Ten sam chaos w środku. To samo kręcenie się w kółko. Ta sama cisza o 3 w nocy. I to samo pragnienie — żeby ktoś pomógł zobaczyć jasno.

Tarot nie daje odpowiedzi. Tarot zadaje pytania, na które sama boisz się odpowiedzieć.

Jest lustrem, które nie kłamie. Nie mówi Ci, co chcesz usłyszeć. Mówi Ci to, co już wiesz — tylko głębiej, niż chciałaś przyznać.